1.
yalnızlık kanatır insanı Kani
cinayete bulanır yağmur olur şu kent
köprüler yanıp cehennem eder faytonları
sonra intihara kalkışır
yalnızlık intihara…
bir kış günü
zamanın bilmem kaçıncı cenazesine takılır yüzüm
ömrüne soluk soluk veda ederken
bir esmer karartır gözlerini
öyle ki Kani
gece sanarsın
ne deniz
ne esmer
yalnızlık bu ya
kadınım ölüdür, mahkumdur dudakları
belki Kani
çamur yüzlü çingeneler tırmanır varoşlara
gecekondu yüzlerine patlar; ömür olur saçları
tabut olur yürür de bahar
belki
omzum çöker de sola, dağılır tayfam
günahlarım idama çağırır
