I
                                                    karın usulca toprağa değdiği,
                                                    külün deftere düştüğü zamanda,
                                                    anouar brahem çalarken; kendimi,
                                                    düşümden sarkan o bildik tabloda,
                                                    gözlerim yaş(arır)ken buldum.

                                                    anouar brahem’den, nouvelle vague çalarken;
                                                    gidiyordum...

                                                    II
                                                    mars düştü usuma, kuru yaprak gibi.
                                                    yalnız, bıkkın, yılgın seriliverdi önüme.
                                                    nouvelle vague çalarken;
                                                    mutat besteye büründü müzik.
                                                    eşyalar, bayrı bir hisle kuşandı.
                                                    etrafımı çevreleyen kadim boşluk,
                                                    buram buram özlem koktu.

                                                    III
                                                    bir orkide açıverdi, yayıldı, yükseldi.
                                                    evet, tam, o anda;
                                                    nouvelle vague çalarken.
                                                    kaydım dalından orkidenin.
                                                    göğe çıkamazdım!
                                                    erişemezdim tutkulu bulutlara,
                                                    taşırlarken enfes mutluluğu, şiir gibi,
                                                    mavi diyârlara,
                                                    anouar brahem çalarken...
                                                    hayır, ah...
                                                    tablonun renkleri akarken...

                                                    IV
                                                    orada, dediğim yerde;
                                                    kadın birikti usuma, doldu, taştı ve dağıldı,
                                                    nouvelle vague çalarken.
                                                    kadın içime sığmadı.
                                                    belirgin çığlık yırttı nouvelle vague’i.
                                                    kesildi kısık soluğu anouar’ın.
                                                    kadın, avucumda kaldı, o vakit;
                                                    her yanı bereketli bir koku kapladı.
                                                    bebekler vardı kokuda, şiir yazan bebekler...
                                                    burcu, üzerimde kaldı.

                                                    anouar brahem’den, nouvelle vague çalarken;
                                                    titredi eşiklerim ve bir övgü belirdi kundakta.
                                                    tablo duruldu, geri çekildi mars, orkide kapandı.
                                                    mutlu bir hırıltıyla, silindim sayfadan.
                                                    sayfa, o(a)rada kaldı...